Nakakatakot Maging Masaya

Nakakatakot din palang maging masaya kapag nasanay kang laging may kapalit na sakit ang bawat ligayang nararamdaman mo. Sa mga sandaling genuine kang nakangiti, tumatawa nang malakas, at ninanamnam ang bawat segundo, may maliit na boses sa likod ng isip mo na biglang magtatanong, “Hanggang kailan kaya ito?”

Ang hirap no? Yung gusto mo lang namang maging masaya, pero kahit sa gitna ng pinakamagandang sandali, may takot kang hindi mo maipaliwanag. Parang hindi mo kayang ibigay nang buo ang sarili mo sa saya dahil may bahagi sa'yo na naghahanda na agad sa posibleng sakit. You try to live in the moment, pero may kaba kang baka bukas, may kapalit na naman ang lahat ng magagandang nangyayari ngayon.

Minsan, naiisip ko tuloy kung bakit parang ang hirap-hirap para sa atin na maging masaya nang walang kasunod na pangamba. Bakit sa tuwing nakakaramdam ako ng ligaya, may parte sa akin na naghihintay kung kailan darating ang susunod na pagsubok? Para bang sa bawat halakhak, kailangan kong maghanda sa susunod na pagluha. Sa bawat pagkakataong gumagaan ang pakiramdam ko, may takot na baka sandali lang pala ang lahat.

Siguro dahil sa mga pinagdaanan natin, natutunan nating hindi lahat ng maganda ay nagtatagal. May mga taong dumating para pasayahin tayo pero umalis din. May mga panahong akala natin ay maayos na ang lahat, tapos biglang may mangyayaring hindi natin inaasahan. At sa bawat pagkakataong nasasaktan tayo, unti-unti nating natututunang huwag masyadong maging kampante, kahit sa mga sandaling dapat ay malaya tayong maging masaya.

Pero nakakapagod din palang mabuhay nang laging naghihintay ng susunod na problema. Nakakapagod ang hindi mo ma-enjoy ang kasalukuyan dahil takot kang mawala ito. Parang habang sinusubukan mong namnamin ang liwanag, abala ka naman sa paghahanda para sa dilim.

Gusto ko ring matutunang maging masaya nang walang takot. Yung kaya kong tumawa nang buong puso nang hindi iniisip kung ilang luha ang kapalit nito. Yung kaya kong pahalagahan ang magagandang araw nang hindi kinakabahang baka bukas, bawiin din sa akin ang lahat. Yung kaya kong sabihin sa sarili ko na deserve ko rin naman ang mga panahong magaan ang buhay, na hindi lahat ng ligaya ay kailangang bayaran ng sakit.

Dahil baka hindi naman talaga bawian ang bawat saya. Baka dala lang ng mga sugat natin ang paniniwalang kapag masyado tayong naging masaya, may mas malaking lungkot na naghihintay sa dulo.

And maybe, just maybe, healing begins when we finally allow ourselves to be happy without apologizing for it, without anticipating its ending, and without believing that we have to suffer just because something beautiful happened to us.

Sana dumating ang araw na hindi na natin kailangang katakutan ang sariling kaligayahan. Na kapag masaya tayo, masaya lang. Walang kaba, walang paghihintay sa kapalit, walang takot sa kung anong susunod. Dahil minsan, deserve din naman nating maging masaya nang hindi iniisip kung kailan matatapos. 🤍